Οι βαλίτσες, το άδειασμα και..Laisse Tomber!

Οι βαλίτσες, το άδειασμα και..Laisse Tomber!

by Sofi Orfanidi

Ο Ιανουάριος είναι δοκιμαστικός. Ή μήνας για γερά νεύρα και στομάχια. Μια πρόγευση για το τι θα φέρει η νέα χρονιά. Για μένα η χρονιά ξεκινάει κάθε Φεβρουάριο. Ουφ, Ιανουάριε καλή η προσπάθεια αλλά φτάνει. Γειά σου και καλό μας μήνα!

Λίγο πριν κάνω το νέο στεπ, παίρνω μια ανάσα και γυρίζω πίσω. Κάνω απολογισμό. Και κάπως έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται σαν μικρή ταινία μήκους (ή και θρίλερ) η περασμένη χρονιά. Έντονα μεταβατική, υπέροχα μεταμορφωτική, με γερή αναμέτρηση αξιών και δυνάμεων. Λέω αυτόν τον τίτλο να της δώσω.

Και όταν καλούνται οι αξίες, ξεκινάμε από τις βάσεις μας. Δηλαδή τους γονείς. Τι μου έδωσαν και προχώρησα, και τι χρειάζεται να αφήσω πίσω, γιατί έτσι είναι οι διαδρομές. Με βαλίτσες γεμάτες, που πριν τις γεμίσεις πάλι πρέπει να αδειάσεις.

Για να συστηθώ. Μεγάλωσα με δύο γλύκυτατους ανθρώπους, χωρίς εμμονές, ή ανταγωνισμούς, και το πιο σημαντικό, χωρίς να με βλέπουν ως προέκταση των δικών τους φιλοδοξιών. Κρατάω αυτά που μου έλεγαν.

Να είμαι αυθύπαρκτη, να μην περιμένω τίποτα από κανέναν, ούτε την καταξίωση, ούτε την απαξίωση, όλα θα έρθουν, αλλά να μην τα περιμένω. Να μη στεναχωριέμαι αν κάποιος δεν θέλει να μου δώσει κάτι και πως τη χαρά της ζωής θα τη βρω μόνη, μέσα από την αυτονομία μου, με ότι παράγω εγώ. Μου έμαθαν ότι η οικογένεια μου θα είναι αυτή που θα δημιουργήσω εγώ, και όχι οι ίδιοι που μου έτυχαν.

«Η ικανοποίηση της ζωής κορίτσι μου», μου λέει ο πατέρας μου, «είναι όσα κυνηγάς και όχι τα δεδομένα. Να μη δίνεις αναίτιες μάχες γιατί στη σκοπιμότητα των πράξεων οικοδομούνται οι χαρακτήρες». Η μητέρα μου μου έλεγε να κατανοώ πάντα τους ανθρώπους, ακόμα και όταν το μόνο που θέλω είναι να τους γυρίσω τη πλάτη, γιατί και αυτοί έρχονται με τις δικές τους βαλίτσες. Να κάνω τη λεγόμενη «δεύτερη ανάγνωση».

Τι κρατώ και τι αφήνω έξω από τη βαλίτσα;

Να κάνω αυτή τη δεύτερη ανάγνωση (και τρίτη και τέταρτη καμία φορά) με σωστή προτεραιότητα και να μη δίνω αναίτιες μάχες.

Άνθρωποι που εμφανίζονται στη ζωή μας ξαφνικά μια κουβέντα τους μπορεί να σβήσει μανιέρες που είχες για χρόνια. Έτσι μου έτυχε κι εμένα, πάνω σε μία συζήτηση ένα βράδυ του Ιούνη, να μου μιλήσει κάποιος (Άγγελε, το ξέρω ότ το βλέπεις και γελάς) για τη σωστή προτεραιότητα των «ανθρώπινων αναγνώσεων».

«Σόφη μου, όλοι έχουμε τα προβλήματά μας, τα θέματά μας και τα κουσούρια μας: Aυτό είναι η “πρώτη ανάγνωση”. Η “δεύτερη ανάγνωση” αφορά εσένα αποκλειστικά και έχει να κάνει με το ποιούς ανθρώπους θέλεις να συναναστρέφεσαι, τι θες κάθε φορά από τη ζωή σου και τι κενά χρειάζεται να καλύψεις. Κατανόησε τον εαυτό σου πρώτα και μετά οι άλλοι θα βρουν την άκρη τους. Μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για ισοτιμία στις σχέσεις. Ο καθένας μόνος του και μαζί, αν είναι να συμβεί, απλά συμπνέουν.»

Οπότε μαμά μου, λυπάμαι αλλά θα προχωρήσω με την κατανόηση προς εμένα. Και σε ότι αφορά τις αναίτιες μάχες -μπαμπά, ναι, έχεις δίκιο. Δεν θα ξαναδώσω ούτε μία. #itsanewme

Τα πράγματα που αξίζουν στη ζωή και προχωράνε, συμβαίνουν αβίαστα. Αν είναι να συμβούν, θα συμβούν. Τόσο απλά. Αν ξεκινάς μία συνεργασία ή μία φιλία, αν προχωράς σε μία σχέση, δεν χρειάζονται πολλές συζητήσεις, γιατί όταν τελειώνουν αυτές, ξεκινάει η ρίξη. Και όπως λένε και οι παλιοί, η πολλή ανάλυση οδηγεί στη ψυχανάλυση. Αν είναι να συμβεί κάτι, είναι λες και όλα τα μέλη υπογράφουν μια άτυπη συμφωνία, δίνουν τα χέρια, και σιωπηλά προχωράνε. Μαζί. Δεν χρειάζονται λόγια. Η φλυαρία παράγεται από την αγωνία αόρατων απειλών που κρύβονται στις ανασφάλειες μας.

Οι σπουδαίες σχέσεις στη ζωή μας, είναι με τους ανθρώπους που έχουμε καταφέρει να συμπνεύσουμε. Τον πόλεμο τον ζούμε καθημερινά εκεί έξω, δεν τον χρειαζόμαστε στο σπίτι μας, στη σχέση μας, στις φιλίες μας. Να γυρνάς στο χώρο σου και να έχεις συννενοηθεί. Να μη σε ενδιαφέρει να πολεμάς σε μία σχέση. Αν γίνει, έγινε, laisse tomber.

Έχεις μόνο μία ζωή, και δε χρειάζεται συγκρούεσαι με όλα. Να ξεσκονίζεις που και που τις βαλίτσες σου και να πετάς όσα δεν χρειάζεσαι πια.

Ζούσα με το φόβο της λησμονιάς. Λες και το παρελθόν μου, μαζί με τις στιγμές μου, θα χάνονταν αν δεν είχα καταφέρει να τις γεφυρώσω με κάτι απτό. Κάτι που να μπορώ να το δω, να το αγγίξω, να είναι υπαρκτό.

Λες και οι έρωτες, τα συναισθήματα, τα γέλια, τα ταξίδια, οι τσακωμοί θα εξαφανιζόντουσαν από το παρελθόν μου αν δεν διατηρούσα αποδείξεις για κάθε τι από αυτά. Λες και ήμουν ανίκανη για σκέτες, χωρίς ύλη, αναμνήσεις. Λες και δεν μπορούσα να τις δημιουργήσω.

Και όντως. Δεν μπορούσα. Γιατί έπρεπε πρώτα να αποδεχθώ ένα από τα βασικά κυκλάκια της ζωής. Αυτό που ξεκινάει με το να γνωρίζεις, συνεχίζει με το να ζεις, καμιά φορά πηγαίνει στο να αποχωρίζεσαι, και τότε αναγκαστικά σε οδηγεί στο να αποχαιρετάς, να θρηνείς και να προχωράς.

Κι εγώ τα πήγαινα πολύ καλά μόνο μέχρι το «να ζεις». Τη συνέχεια τη φοβόμουν. Την απέφευγα όσο μπορούσα περισσότερο και τελικά συνδεόμουν επιδερμικά μαζί της.

Τόσο όσο. Τόσο όσο, για να γνωρίσω λίγο, να ζήσω ίσα ίσα κι έτσι όταν θα χρειαζόταν να αποχωριστώ και να αποχαιρετήσω, να νιώσω πόνο.

Αρκετά βολικό, δεν είναι; Μοντέλο επιβίωσης που έβρισκα να στριμώχνω στη δική μου βαλίτσα. Και τελικά δεν μου άφηνε χώρο για νέες θέσεις, συνεργασίες, ανθρώπους και τελικά καινούργιες αναμνήσεις. Αλλά βασικά το λες μίζερο. Και αρκετά λυπητερό.

Όταν όλα τα ζεις στο περίπου, τότε οι αναμνήσεις είναι καταδικασμένες να είναι θολές, έτοιμες να ξεφύγουν από το μυαλό σου και να τις χάσεις. Όταν όλα τα ζεις στο περίπου γιατί φοβάσαι το ενδεχόμενο να τα χάσεις, δεν τα χαίρεσαι σε εκείνο το βάθος που δημιουργεί τις αναμνήσεις.

Γίνεσαι αυτός που χρειάζεται την ύλη για να αισθανθεί. Την ύλη που σου δίνει την αίσθηση ότι μπορείς να την ελέγχεις καλύτερα. Αυτά τα πραγματάκια τα φυλαγμένα σε κουτάκια, προστατευμένα και καλογυαλισμένα.

Πραγματάκια που πρέπει να τα κουβαλάς μαζί σου σε μπαγκάζια. Πραγματάκια που ποτέ δεν μπορείς να πετάξεις γιατί σε κάνουν να νομίζεις πως μαζί τους πετάς ένα κομμάτι του εαυτού σου. Ψυχαναγκασμός.

Πραγματάκια που μαζεύεις συνέχεια. Πρόσκαιρες χαρές που στοιβάζεις με μανία και με τάξη δίπλα σου. Πραγματάκια που κάποτε θα σε πνίξουν.

Και με έπνιξαν. Δεν θέλω να είμαι αυτή που δίνει περισσότερη αξία σε αυτά που δεν έχουν τόση. Δεν θέλω να εγκλωβίζομαι στις πρόσκαιρες χαρές. Και ένα βράδυ συνειδητοποίησα πως δεν είναι αυτές που δημιουργούν τις αναμνήσεις.

Είμαστε πολύ πιο ελεύθεροι από αυτό που η ύλη μας επιτρέπει να νομίζουμε ότι είμαστε.

Έχουμε τους καλύτερους, και τους πιο μεγάλους αποθηκευτικούς χώρους μέσα μας. Τους λένε καρδιά και μυαλό. Κι εκεί υπάρχουν όλα. Όλα όσα έχουν αξία. Τα άυλα. Όλα εκείνα που δεν φοβήθηκαμε να αισθανθούμε σε βάθος. Και κανένας δεν μπορεί να μας τα πάρει αυτά. 

Αυτά για τη χρονιά που μας πέρασε. Καλό μήνα.