Ένα ταξίδι η ζωή μας…μα προλαβαίνουμε.. ;

Ένα ταξίδι η ζωή μας…μα προλαβαίνουμε.. ;

Ότι προλαβαίνουμε δεν το λες – μιας και για άλλη μια φορά, η Νάνσυ και εγώ φτάνουμε λαχανιασμένες με καμία αίσθηση της ώρας και τη βοήθεια υπογλώσσιων, στον «Ελευθέριο Βενιζέλο» είκοσι λεπτά προτού κλείσει το boarding. Το υπόλοιπο crew; Διάσπαρτο στον κόσμο. Η Μαίρη ερχόταν με άλλη πτήση (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί, μέσω Κωνσταντινούπολης), η Ερατώ θα ερχόταν από Λονδίνο (16 ώρες μετά αντιλήφθηκα ότι ήμασταν στο ίδιο αεροπλάνο), και η Ντορίνα από Νέα Υόρκη.

Προορισμός; Los Angeles!           

Διάρκεια; 5 μέρες(!!)

Λόγος ταξιδιού; Bachelor, και από εδώ η νυφούλα μας

Στο πολύ παραμυθένιο showroom, Galia Lahav

Ένα από τα πράγματα που αγαπώ και ταυτίζομαι μαζί τους είναι όλα εκείνα τα μέρη που φέρνουν το bliss και το χρώμα σε μία γκρι αστική καθημερινότητά.

Το Los Angeles έχει κάτι από αυτή την πολύχρωμη εικόνα. Το μοναδικό μέρος στον πλανήτη με μια εποχή όλο το χρόνο. Καλοκαίρι. Έτσι τουλάχιστον μου είπαν και εμένα, και ετοίμασα μια βαλίτσα με καφτάνια, t-shirts, μαγιό (να σημειωθεί ότι ταξιδεύαμε τέλη Νοέμβρη). Και εδώ κάνει την εμφάνιση του ο φίλος μας, ο Murphy με τους νόμους του, και σαμποτάρει λίγο τα «καλοκαιρινά» πλάνα μας, με αποτέλεσμα να προσγειωθούμε σε αυτήν τη Γη της Επαγγελίας, με θερμοκρασία 3οC, χωρίς μπουφάν, και να επιστρέφουμε 5 μέρες μετά με πνευμονία, jet lag, και εξάντληση.

*Sorry, κορίτσια μου τα έχει αυτά το μπάτσελορ, ειδικά αν πρέπει να ξενιτευτείς σε άλλη ήπειρο για να το ζήσεις.

 Το αληθινό καλιφορνέζικο όνειρο

Το χολιγουντιανά πλασμένο ‘χάσιμο’ μπροστά στο απόλυτο California Dreamin’, ομολογώ ότι το έπαθα από τα πρώτα κιόλας λεπτά, στη διαδρομή από το αεροδρόμιο προς το Downtown. Παρά την ταλαιπωρία από την αϋπνία και το πηγαίο ταλέντο μου να κοιμάμαι τον τελευταίο καιρό όπου βρεθώ και όπου σταθώ, η μούρη μου ήταν κολλημένη στο παράθυρο του uber μας.

Σχεδόν σαν σε όνειρο έβλεπα τους  φωτισμένους ουρανοξύστες, και τους iconic φοίνικες να μου δίνουν το χέρι και να αυτοσυστήνονται με φωνή ηρώων του Toy Story. Μιας και πιστεύω στις πρώτες εντυπώσεις και είμαι εξαιρετική στο να βγάζω βιαστικά συμπεράσματα, ομολογώ ότι εκείνη την ώρα σκέφτηκα: ‘τι ωραία που είναι η Αμερική’. Δευτερόλεπτα αργότερα κοιμήθηκα στο μπράτσο του καθίσματος (ή της Νάνσυς).

Η εικόνα του Λος Αντζελες όποια ώρα της ημέρας και αν την απαθανατίσεις, είναι η ζωγραφιά ενός παιδιού που αγαπά να παίζει με τις ξυλομπογιές του. Και μαζί με τα συννεφάκια και τους φοίνικες ζωγραφίζει λοφάκια και ανηφόρες. Πολλές απότομες ανηφόρες με καρφιτσωμένα πάνω τους σπίτια-προκάτ (μοιάζουν στα αλήθεια, τόσο ψεύτικα που νιώθεις ότι με ένα ‘φου’ θα τα ρίξεις κάτω) σε διάφορα χρώματα και μεγέθη.

Στο Λος Άντζελες, (δεν) πετυχαίνεις παντού διάσημους’

Ένα ταξίδι στην Καλιφόρνια αφήνει στο μυαλό οποιουδήποτε «μείνει πίσω» ότι εκεί τα πάρτι δεν σταματούν. Και η αλήθεια είναι αυτή. Στο όλο celebrity reunion party, δεν θα μείνουμε αμέτοχες.

Η αλήθεια είναι ότι κάτι όνειρα πως ζω την παράνοια στο Λας Βέγκας με τον George Clooney, τα έκανα, χωρίς φόβο.

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. George, δεν πέτυχα. Ούτε Las Vegas πήγαμε. Ήμασταν αρκετά κουρασμένες για fake γάμους και τεράστια club.

Girls and the city

Βρεθήκαμε να περπατάμε ώρες σε αυτό το μαγευτικό υπαίθριο κινηματογραφικό σκηνικό, να τρώμε burgers σαν σωστές τουρίστριες (με milkshake vanilla, but of course), να δοκιμάζουμε τον πιο γευστικό vegan cappuccino στο Alfred, να κάνουμε φύλλο και φτερό όλες τις vintage boutiques στο Beverly Hills, να συγκινούμαστε ως σωστές fashionistas από τους επιβλητικούς οίκους μόδας του Rodeo Drive, να δοκιμάζουμε το γνήσιο cheesecake New York από το Cheesecake Factory και να δίνουμε τα γράμματα μας (και τα φιλιά μας) στον Santa Clause του Beverly Hills.

Φυσικά και δεν παραλείψαμε να περάσουμε από το Bottega Louie, στη 7th Str, μια εξαιρετική σάλα, που χωρίζει το patisserie και το κυρίως εστιατόριο, µε ιταλική κουζίνα. Αν πάτε μην χάσετε το γευστικό highlight που θα γαργαλήσει τον ουρανίσκο σας: κολοκυθόσουπα με γάλα καρύδας και κανέλα.

Και μετά με τις αγαπημένες μου στο δρόμο που συναντιούνται παρελθόν, παρόν και µέλλον. Είναι το µοναδικό σημείο με τους επιβλητικούς ουρανοξύστες, οι οποίοι οδηγούν όλα τα βλέμματα στον ουρανό.

Μπήκαμε στο μετρό (ως εναλλακτικές ταξιδιάρικες ψυχές) και κάπου ανάµεσα στις οδούς Broadway και Hill, μας ένωσαν άφθονα γέλια, γελοίες ιστορίες, φωνές, στάσεις για ξεκούραση, brunch και τσάι, και ξανά γέλια. Μια ανάσα στην Grand Central Market, και μάτια ψηλά. Με άλλα λόγια, Hollywood here we are.

Αν δεν έχεις περπατήσει στα «αστέρια» κατά µήκος του Walk of Fame, τότε δεν έχεις πάει στη «Μέκκα» του κινηµατογράφου, των αστέρων της µεγάλης οθόνης, των κόκκινων χαλιών και των λαµπερών πρεµιερων.

(Secret: το ήξερες ότι για την τοποθέτηση και συντήρηση αστεριού, αφού εγκριθεί, απαιτείται το ποσό των $15.000;).

Και λίγο αλμύρα

Μέχρι να δούμε την πρώτη σταγόνα ειρηνικού ωκεανού ο δρόμος έμοιαζε πιο μακρύς και από το ποίημα. Μετά από τις πρώτες συστάσεις και το sunny welcome, ο χρόνος κυριολεκτικά σταμάτησε από δέος μπροστά στα πελώρια ανταριασμένα κύματα και τους επίδοξους surfers.

Κατεβήκαμε με την επιθυμία να σχολιάσουμε το τι συνέβαινε μέσα μας. Τελικά, δεν συζητήσαμε τίποτα γιατί σταθήκαμε σε αυτό που συνέβαινε έξω μας: εκστασιασμένες στην τοποθεσία Santa Monica Beach.

Τριγύρω μας ο κόσμος λιαζόταν στον υπέροχο επιβλητικό ήλιο. Έκανε σκέιτ, γιόγκα, έπαιζε σκάκι, κάπνιζε μαριχουάνα, με σήμα κατατεθέν την προβλήτα, µε το old fashioned καρουζέλ. Δεν είμαι σίγουρη αλλά έχω την εντύπωση ότι για την επόμενη μία ώρα απλά περπατούσαμε από εδώ και από εκεί χωρίς να μιλάμε.

Οι πρώτες λέξεις βγήκαν μαζί με μικρούς διθύραμβους για το ηλιοβασίλεμα που μας έκανε την τιμή να υποκλιθεί μπροστά μας. As a gentleman.

Εδώ τα καιρικά φαινόμενα μας ευνόησαν (ή μας λυπήθηκαν μετά από 4 μέρες σερί κρύο-βροχή) και βγήκαμε όλο, το #theIdoCrew, καμαρωτό και περήφανο, με το κοντομάνικο (custom made επιλογή της νυφούλας μας) για λόγους ρεπορτάζ και συγκέντρωσης υλικού.

Φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία, και επι(σ)τρέψαμε στους δεκάχρονους εαυτούς μας, να σκαρφαλώσουμε στην πολύχρωμη ρόδα, γιατί όσο πιο ψηλά, τόσο πιο βαθιά βουτάς στην κουλτούρα της χώρας στην οποία είσαι.

Μία ιστορία

Έχω αφήσει πολλά απέξω. Έχω παραλείψει τη νύχτα (ή τις νύχτες του bachelor), τις επισκέψεις σε μουσεία και κτήρια, το σπρώξιμο για να προλάβουμε τα bargains στο Downtown, το «όργωμα» όλων των εμπορικών, το «εξαφανισμένο» leather jacket της Ντορίνας (αιώνια η μνήμη του), και δεν έχω αναφέρει το τρομερό μϋοσκελετικό πιάσιμο που ξεκίνησε αμέσως μετά το intensive pilates της Carrie.

Όλα αυτά, τα έχω κάνει εσκεμμένα γιατί όλα τα παραπάνω τα κάνουμε οπουδήποτε στον κόσμο και αν βρεθούμε. Άσε που για μένα, η Καλιφόρνια δεν είναι ο τουρισμός της. Καθώς το αεροπλάνο είχε αρχίσει να προσγειώνεται, τρώγοντάς μας μερικές ακόμη ώρες από το ρολόι (από Λος Άντζελες φύγαμε Κυριακή βράδυ και στην Αθήνα προσγειωθήκαμε Τρίτη ξημερώματα) άρχισα επιτέλους να καταλαβαίνω τι ήταν αυτό που τελικά, πέρα από την υπερβολή, την προβολή, την ομορφιά, τους σκύλους που δύο δύο τους βγάζουν βόλτα οι κάτοικοι που μένουν στα λοφτ, μου άφησε η Καλιφόρνια.

Υγ1. Ότι οι αποστάσεις φέρνουν κοντά τους ανθρώπους, όταν υπάρχει σωστή βάση και θέληση.

Υγ2. Ότι όταν ταξιδεύεις με φίλους, οι ιστορίες έχουν μια πιο πικάντικη γεύση και οι περιπέτειες που μπαίνεις είναι πάντα το highlight της ζωής.

Υγ3. Ότι καμία φορά έχει πλάκα να τρέχεις για να προλάβεις το αεροπλάνο, και η φράση «δεν πειράζει αν το χάσεις, πάντα περνάει το επόμενο» ναι δεν λέω σωστή, αλλά όταν ξέρεις ότι αυτό είναι το σωστό μέσο με το οποίο πρέπει να ξεκινήσεις το ταξίδι σου, καλό είναι να δώσεις μια ευκαιρία, και λίγη δύναμη στα ποδαράκια σου και να φύγεις με αυτό.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις συνταξιδιώτισσες, Ντορίνα – Μαίρη – Ερατώ και κυρίως στην κουμπάρα Νάνσυ για τα skills οργάνωσης που απαιτούσε αυτό το ταξίδι. Στα επόμενα τώρα.