Στο σπίτι με τη #Sofi

Στο σπίτι με τη #Sofi

Πριν κάμποσα χρόνια, στο τότε γραφείο που δούλευα, μου είχαν ζητήσει να γράψω τη δική μου «κριτική» για το βιβλίο «Βουτιά». Χωρίς να χάσω χρόνο, θυμάμαι, ο τίτλος με κέρδισε και εγώ βυθίστηκα μαζί του. Αυτές τις μέρες το έφερα πάλι στα χέρια μου και μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία, λόγω χρόνου, το διάβασα από την αρχή.

Το βιβλίο μιλάει για εκείνη την εργασιομανή γυναίκα, στα late 30s, που θα μπορούσε να είναι η κολλητή σου, η συνάδελφος, η γειτόνισσα, εσύ η ίδια. Γυναίκες με κρίση στην εποχή της κρίσης. Η γυναίκα που πρωταγωνιστεί βυθίζεται σε μια υπαρξιακή κατάσταση γιατί όλα γύρω της την έχουν εξουθενώσει. Ψυχικά και σωματικά. Και σε αυτό το σημείο αρνείται τα πάντα γύρω της, κάνει τον απολογισμό της και παραμένει αδρανής. Είναι στην Αθήνα, κατακαλόκαιρο, λείπουν όλοι και αυτή μένει μόνη της, να παρατηρεί τις ανάσες της και να παρηγοριέται με μνήμες.

Κοιτάζω στο κενό, χωρίς να βλέπω και θυμάμαι αυτό που διάβασα και με είχε συνεπάρει. “Κάθε βουτιά προϋποθέτει και μια ανάδυση, και φοβάμαι ότι έχω ξεχάσει τον τρόπο”.

Τα ανασέρνω τώρα αυτά όλα από το χρονοντούλαπο, καθώς αυτό το βιβλίο αφηγείται την κατάσταση της αδράνειας σε ένα σώμα απόλυτα υγιές. Η αδράνεια είναι αυτή η κατάσταση κατά την οποία ένα σώμα δεν μπορεί να κινηθεί μόνο του, αν δεν ασκηθεί πάνω του κάποια εξωτερική δύναμη.

Η ζωή τρέχει, και εσύ και εγώ και όλοι μας μαζί της. Τι συμβαίνει όμως όταν εντελώς ξαφνικά όλα παγώνουν γύρω μας και μαζί με αυτά και ο εαυτός σου; Βουτάς μέσα σου, μουδιάζεις, κλείνεσαι στον εαυτό σου, η δράση είναι ελάχιστη και παρατηρείς πως μεγεθύνονται τα πράγματα που δεν θα πρόσεχες αν βρισκόσουν σε κίνηση.

Αυτό συμβαίνει τις τελευταίες πέντε μέρες. Η ζωή έχει σταματήσει να τρέχει. Είναι λες και είσαι σε ένα βαγόνι κάποιου τρένου και ξαφνικά σταματάει απότομα και πρέπει να μείνεις εκεί καθηλωμένος μέχρι να περιμένεις να ξεκινήσει – παράγοντας που δεν εξαρτάται από σένα.

      

Και όμως αυτές οι μέρες έχουν κάτι το λυτρωτικό. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αρχίσουμε να γυρνάμε τον χρόνο προς τα μέσα μας. Διότι η εξωστρέφεια έχει και αρνητικά. Κυνηγάμε το έξω και ξεχνάμε το μέσα. Κυνηγάμε το αποτέλεσμα και ξεχνάμε τα όρια. Ε, νομίζω είναι ώρα να αναθεωρήσουμε. Θεωρώ ότι μέσα σε αυτή τη γενική δυστυχία υπάρχουν εξαιρετικές ευκαιρίες.

Θα κάνεις το διάλογο με τον εαυτό σου και θα τα πεις λίγο μαζί του, θα μάθεις να φτιάχνεις νέες συνταγές, θα αναπτύξεις μια νέα συνήθεια, θα έρθεις κοντά (και ας είσαι σε απόσταση) με άτομα που είχες καιρό να επικοινωνήσεις μαζί τους, θα γράψεις λίστες, θα σβήσεις λίστες, θα συναρμολογήσεις παζλ, θα βγάλεις από την αφάνεια παλιά ξεχασμένα ρούχα που είχες κρυμμένα στη ντουλάπα και πάνω από όλα θα αντιληφθείς την αξία του χρόνου.

Ως λαός, ως όντα, καταλαμβανόμαστε από αντανακλαστικές φοβικές επιστροφές στην ομαδικότητα. Φοβόμαστε τη μοναξιά, και ίσως για αυτό αντιδρούμε έτσι. Πόσο μάλλον όταν μας την επιβάλλουν και δεν την επιζητούμε.

Ήταν οι συνηθισμένες υπεκφυγές που τις αντιμετωπίζαμε με την εγγύτητα, ξεπερνούσαμε προβλήματα βγαίνοντας από τον εαυτό μας. Τώρα, το μεγάλο στοίχημα είναι ότι πρέπει να μάθουμε στην απόσταση. Αυτή η απόσταση σημαίνει να σκεφτούμε περισσότερο, να στραφούμε μέσα μας και να μάθουμε στο αργό. Η μεγάλη ταχύτητα μάς είχε μάθει σε κάτι γρήγορο που ήταν ένα περιτύλιγμα του αγχώδους. Τώρα ήρθε η ώρα για το αργό: αργά διαβάσματα, αργά ενδιαφέροντα, να σκεφτόμαστε πολύ τα πράγματα, να τα ζυγίζουμε. Εκεί που κυνηγούσαμε αποτελέσματα, τώρα πρέπει να πλουτίσουμε τον χρόνο με μεγάλες στιγμές.

Καλή επιστροφή στο μέσα μας. Εγώ το απολαμβάνω. #ημερολόγιοημερών